Finansowanie studiów dla pracownika uprawnia do ulgi na kształcenie wyższe

Najnowsze interpretacje indywidualne pokazują, że ulga na działalność wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę, tzw. ulga na kształcenie, może realnie obniżyć obciążenia podatkowe pracodawców finansujących kształcenie swoich pracowników. Mają do tego prawo zarówno podatnicy PIT jak również podatnicy CIT.

Przykładem jest pismo Dyrektora KIS z dnia 7 listopada 2025 r., 0113-KDIPT2-1.4011.663.2025.2.MAP) dotyczące finansowania studiów magisterskich dla pracownika zatrudnionego w ramach stosunku pracy.

1.    Ulga na kształcenie

Podstawą prawną do zastosowania ulgi na kształcenie są przepisy zawarte w  art. 26ha ustawy o PIT, lub też w art. 18ee ustawy o CIT, które umożliwiają podatnikom prowadzącym działalność gospodarczą dodatkowe odliczenie od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych na działalność wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę.

Do wydatków takich zalicza się m.in. finansowanie zatrudnionemu pracownikowi opłat za kształcenie, o których mowa w art. 163 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Katalog ten obejmuje:

• opłaty za studia podyplomowe i inne odpłatne formy kształcenia prowadzone przez uczelnię, instytut badawczy, instytut PAN oraz CMK, a także
• opłaty za kształcenie specjalistyczne prowadzone przez uczelnię zawodową.

W praktyce, koszty kwalifikowane obniżają dochód podatnika jako koszt uzyskania przychodu, a następnie w 50% obniżają podstawę opodatkowania (w zeznaniu rocznym, w ramach ulgi). Odliczenie przysługuje jednak tylko do wysokości dochodu z działalności gospodarczej i nie może prowadzić do wykazania straty podatkowej. Kluczowe jest również to, że koszt nie może zostać podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócony, np. w formie dotacji.

2. Pokrycie czesnego za niestacjonarne studia magisterskie z prawem do ulgi

Potwierdza to interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.663.2025.2.MAP). Sprawa dotyczyła przedsiębiorcy, który w całości finansował koszty związane z nauką swojego pracownika na studiach wyższych (magisterskich w trybie niestacjonarnym tzw. „zaocznym”).

Pracodawca zawarł umowę z pracownikiem na dofinansowanie kosztów związanych z nauką na studiach wyższych i pokrył 100% kosztów opłat za te studia. Studia podjęte przez pracownika pozostawały ścisłym związku z zakresem wykonywanych obowiązków oraz charakterem prowadzonej przez pracodawcę działalności.

Dofinansowanie poniesionych przez pracownika opłat, dokonywane było w następujący sposób: pracownik opłacał studia, następnie uczelnia wystawiała fakturę na pracodawcę, a pracodawca na podstawie dowodu wpłaty i wystawionej faktury zwracał pracownikowi poniesiony wydatek. 

Organ podatkowy potwierdził, że:

• wydatek na dofinansowanie studiów podjętych przez pracownika może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ służy podnoszeniu kwalifikacji pracownika i zabezpieczeniu źródła przychodów,
• koszt ten nie jest objęty wyłączeniami z art. 23 ustawy o PIT,
• przedsiębiorca ma prawo do dodatkowego odliczenia 50% poniesionych kosztów w ramach ulgi na kształcenie.

Szczególnie istotne jest stanowisko organu, zgodnie z którym brak umowy sponsoringowej z uczelnią nie wyklucza zastosowania ulgi. W przypadku finansowania studiów pracownika wystarczające jest istnienie umowy zawartej pomiędzy pracodawcą a pracownikiem lub regulaminu określającego zasady finansowania studiów przez pracodawcę.

2.  Po stronie pracownika bez PIT

Interpretacja Dyrektora KIS odnosi się również do konsekwencji podatkowych po stronie pracownika. Co do zasady, finansowanie studiów stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy. Jednak – jeżeli kształcenie odbywa się w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych – przychód ten korzysta ze zwolnienia z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT.

Oznacza to, że:

• pracownik nie płaci podatku od wartości sfinansowanych studiów,
• pracodawca nie pełni funkcji płatnika PIT w tym zakresie,
• świadczenie pozostaje neutralne podatkowo po stronie zatrudnionego.

Przy czym, aby bezpiecznie skorzystać z powyższego zwolnienia, przedsiębiorca powinien zadbać o prawidłowe udokumentowanie wydatku (np. w formie faktury) oraz wykazanie związku kształcenia z prowadzoną działalnością. Spełnienie tych warunków minimalizuje ryzyko zakwestionowania ulgi przez organy podatkowe.

3. Podsumowując

Omawiana  interpretacja potwierdza, że dyrektor KIS akceptuje stosowanie ulgi na kształcenie w odniesieniu do finansowania zaocznych studiów pracowników, o ile działanie to ma realne uzasadnienie biznesowe. Istotne jest, że ustawodawca nie ogranicza ulgi do kształcenia na określonych kierunkach, ani nie uzależnia jej od zawarcia umowy sponsoringowej z uczelnią. W przypadku pracowników wystarczające jest, aby zasady finansowania studiów zostały uregulowane w umowie pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Z punktu widzenia praktyki gospodarczej oznacza to, że wydatki na studia pracowników przestają być wyłącznie kosztem, a stają się inwestycją wspieraną przez system podatkowy.