Naprawa sieci kanalizacyjnej metodą bezwykopową to koszt podatkowy

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 28 kwietnia 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.92.2026.1.EKB potwierdził, że wydatki na naprawę sieci kanalizacyjnych metodą bezwykopową, tzw. metodą „rękawa”, mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.

1.    Stan faktyczny

Wnioskodawcą była spółka akcyjna będąca podatnikiem CIT i VAT, posiadająca w ewidencji środków trwałych sieci wodociągowe i kanalizacyjne. Część infrastruktury była wykonana w starszych technologiach (obecnie już niestosowanych), a wieloletnia eksploatacja oraz niekorzystne środowisko ściekowe doprowadziły do pogorszenia stanu technicznego rurociągów.

W celu przywrócenia sprawności technicznej sieci spółka planowała przeprowadzenie renowacji metodą bezwykopową polegającą na wprowadzeniu do istniejącego rurociągu specjalnego rękawa uszczelniającego. Zakres prac obejmował: czyszczenie kanału, inspekcję telewizyjną przed i po remoncie oraz uszczelnienie i wzmocnienie zużytych odcinków rurociągu. Co istotne, realizacja przedsięwzięcia nie miała prowadzić do zmiany przeznaczenia sieci, jej funkcji ani istotnego zwiększenia wartości użytkowej środka trwałego.

Spółka zwróciła się do KIS z pytaniem: czy wydatki na taką renowację należy traktować jako koszty remontowe podlegające bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, czy też jako nakłady na ulepszenie środka trwałego, które powinny zwiększać jego wartość początkową i podlegać rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne.

Wnioskodawca argumentował, że planowane prace:

• nie powodują przebudowy ani rozbudowy sieci,
• nie zmieniają jej przeznaczenia, funkcji ani parametrów użytkowych,
• nie prowadzą do powstania nowego środka trwałego,
• służą wyłącznie uszczelnieniu i wzmocnieniu istniejących odcinków kanalizacji.

Spółka podkreślała, że zastosowanie nowoczesnej technologii wynika wyłącznie z postępu technicznego i aktualnych standardów branżowych, a nie z zamiaru modernizacji infrastruktury.

Na poparcie swojego stanowiska powołała liczne interpretacje indywidualne oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Szczególne znaczenie miał wyrok NSA z 27 października 2017 r. (II FSK 2704/15), w którym wskazano, że wykorzystanie nowocześniejszych technologii i materiałów nie wyklucza uznania prac za remont, jeżeli ich celem pozostaje przywrócenie pierwotnej sprawności technicznej środka trwałego.

2.    Kluczowa wątpliwość: remont czy ulepszenie?

Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT: za ulepszenie środka trwałego uznaje się wydatki poniesione na jego przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację.

Aby jednak nakłady mogły zostać zakwalifikowane jako ulepszenie, muszą powodować wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do stanu z dnia przyjęcia go do używania, mierzony m.in. wydłużeniem okresu eksploatacji, zwiększeniem zdolności użytkowej lub obniżeniem kosztów użytkowania.

Pojęcie remontu nie zostało natomiast zdefiniowane w ustawie o CIT. W praktyce organy podatkowe odwołują się w tym zakresie do definicji „remontu” zawartej w ustawie Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 8 tej ustawy: remont oznacza wykonywanie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego istniejącego obiektu budowlanego, przy czym dopuszczalne jest stosowanie materiałów i technologii innych niż wykorzystane pierwotnie.

3.    Stanowisko KIS – metoda „rękawa” to remont

Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki za prawidłowe. Organ wskazał, że planowane prace mają na celu przywrócenie sprawności technicznej i użytkowej sieci kanalizacyjnej, nie prowadząc jednocześnie do zmiany jej charakteru, funkcji ani przeznaczenia.

W szczególności podkreślono, że:

• nie dochodzi do przebudowy, rozbudowy ani modernizacji środka trwałego,
• nie następuje wzrost wartości użytkowej sieci w rozumieniu przepisów ustawy o CIT,
• zastosowanie nowoczesnej technologii bezwykopowej nie zmienia remontowego charakteru wykonywanych robót.

W konsekwencji wydatki poniesione na renowację sieci kanalizacyjnej należy uznać za koszty uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, które mogą zostać zaliczone do kosztów podatkowych w dacie ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Omawiana interpretacja potwierdza więc korzystne dla podatników podejście do kwalifikacji wydatków na bezwykopową renowację infrastruktury kanalizacyjnej. W praktyce oznacza to, że spółki realizujące podobnego rodzaju inwestycje nie muszą zwiększać wartości początkowej środka trwałego i rozliczać poniesionych nakładów poprzez wieloletnią amortyzację.

Dla przedsiębiorców (szczególnie z branży wodociągowo-kanalizacyjnej) oznacza to możliwość szybszego ujęcia poniesionych wydatków w kosztach uzyskania przychodów.