Zmienione regulacje o klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania są bardzo restrykcyjne dla podatników. 

Dochodzą nowe obowiązki związane z interpretacjami podatkowymi dotyczącymi skutków transakcji transgranicznych.

Początek roku to okres wzmożonej pracy dla podatników i księgowych. Przygotowywanie sprawozdań finansowych i rocznych rozliczeń wymaga dodatkowego czasu. Niestety, ustawodawca nowymi przepisami zadbał o to, aby obowiązków nie ubywało.

Przedsiębiorca, który wpłacił do urzędu kwotę wyższą niż powinien, może ubiegać się o zwrot różnicy lub zaliczenie na poczet zaległych bądź przyszłych rozliczeń z fiskusem. Nie zawsze tę procedurę da się zastosować.

Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania, w swojej nowej i pełnej odsłonie, to instytucja walki z agresywną optymalizacją podatkową. Wobec tego należy zastanowić się nad jej praktycznymi i prawnymi konsekwencjami dla podatników, a także nad zarysem jej roli w eliminowaniu luki w podatkach dochodowych.Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie zarysu tych efektów w oparciu o Dział IIIA Ordynacji podatkowej (dalej jako o.p.) – w szczególności o przepisy art. 119a. Jednocześnie zostały przedstawione podstawowe elementy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania powiększone o analizę dotyczącą kwestii możliwych praktycznych problemów z nią związanych, z którymi mogą się zetknąć podatnicy działający na polskim rynku.

Zgodnie z zapowiedziami Ministerstwa Finansów klauzula pewności prawa zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2017 r. Wobec tego należy zastanowić się, jakie będą praktyczne i prawne konsekwencje wprowadzenia do Ordynacji podatkowej tej instytucji. Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie zarysu tych skutków w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, wprowadzone przez ustawę z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 poz. 2255).

Zapłata podatku prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Co do zasady zapłaty powinna dokonywać wyłącznie osoba, na której ciąży obowiązek podatkowy. W doktrynie wskazuje się bowiem, że do efektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego dochodzi tylko wówczas, kiedy zapłaty podatku dokonuje wyłącznie podatnik.

Odsetki za zwłokę są naliczane od zaległości podatkowych. Zasadą jest, że odsetki powinny być  naliczane samodzielnie przez podatnika (płatnika, inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią). Są one płatne bez wezwania podmiotu zobowiązanego do ich wpłaty, wraz z zaległością, której dotyczą.

W interpretacji ogólnej z dnia 20 czerwca 2016 r. (znak PK4.8012.55.2016), Minister Finansów, wyjaśnia jak należy interpretować nowe uregulowania dotyczące obowiązku wysyłania do organów podatkowych plików JPK.

Nowe dowody są podstawą wznowienia postępowania podatkowego nawet, gdy podatnik zaskarżył prawomocną decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Takie stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 2016 r. III SA/Wa 1497/15.